Gemiler, Yolcu Gemileri ve Deniz Mekanları için Ses Sistemleri

Bir geminin ortak alanları küçük, sert ve yapısal çelik, cam ve taşla sınırlanmıştır. Tavanlar alçak, yüzeyler paraleldir ve sonuç uzun bir yankılanma süresi değil, çınlayan bir yankılanma süresidir: perdeler arasında çırpınma ve içine konan her sesi renklendiren bir mekan. Bunun işe yarar sonucu, atış mesafelerinin kısa olmasıdır; bu nedenle tasarım, birkaç yüksek sesli kaynak yerine çok sayıda küçük, iyi kontrol edilmiş kaynaktan kurulabilir.

Karada eşdeğeri olmayan sorun, yapısal titreşim iletimidir. Bir güverte plakasına cıvatalanmış bir subwoofer yalnızca lounge'da duyulmaz; yapı sürekli bir yol olduğu ve düşük frekansı havadan daha iyi taşıdığı için iki güverte aşağıda ve ileride, kabinlerde duyulur. Düşük frekans hapsi, izoleli montaj ve üst ve alt konaklama alanlarına saygı duyan bir seviye, devreye alma ayarı değil tasarım girdisidir.

Ardından ortam, donanıma sürekli karşı çalışır. Tuz yüklü hava ve yoğuşma ızgaralara, bağlantı elemanlarına ve donanıma saldırır; itki ve deniz durumu her montaj noktasından sürekli düşük frekanslı titreşim geçirir ve sistemin sabitlendiği yapı esner. Üstüne üstlük, her kilogram bir gemi mimarlığı kararıdır, her montaj noktası yapısal onay gerektirir ve geminin kamu anons ve genel alarm işlevini nasıl sağladığı, ses tasarımcısından değil klas kuruluşu ve bayrak devletinden yönetilir.

Son olarak, işin ticari şekli karadaki bir kurulumdan farklıdır. Bir refit, günlerle ölçülen bir kuru havuz penceresi içinde gerçekleşir; sistemi sonradan bakımını yapan kişiler geminin kendi elektro-teknik subaylarıdır ve gemide olmayan bir parça haftalar ve bir okyanus uzaktadır. Bu, tasarımı az sayıda kabin tipine, tek bir konnektör standardına, ortak yedek parçalara ve mürettebat tarafından kayıtlı bir dosyadan geri yüklenebilen bir işlem yapılandırmasına doğru iter.